kontakt o nas intro kronika makulatura archiwalia filmy

Dioni Hamilton
Kolekcja sukienek Marzeny Więcek

Czy film oparty głównie na monologu i poetyckich nieco statycznych obrazach symbolizujących kobiece losy może współcześnie poruszyć widza? Okazuje się że tak. Reakcje po zakończeniu seansu zaskakujące. Widzowie śledzili historie kilku kobiet w milczeniu i całkowitym skupieniu. Wiele osób, tak mężczyzn jak i kobiet wzruszyło się. Ja także. Film reżyserowany jest przez kobietę, większość obsady to Panie, wybitne polskie aktorki kilku pokoleń (to też sztuka – połączyć w jednym obrazie filmowym tyle indywidualności i rozpisać dla nich role), ale nie jest to melodramat czy typowy „obyczaj” skierowany głównie do damskiej części widowni. Paradoksalnie – adresatami przekazu twórców filmu są mężczyźni.Te wszystkie wymienione elementy to mocna strona filmu, budująca trudne, bo wymagające skupienia napięcie. Widz ani na chwilę nie traci kontaktu z przekazem płynącym z ekranu. Staranne, bardzo dobrze zakomponowane kadry absolwenta łódzkiej [więcej]


„Jan Dziaczkowski. Historie prawdziwe i zmyślone”,16 października – 22 listopada,Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki , kurator: Karol HordziejNa wystawie prezentowane są kolaże uzupełnione o wybrane ilustracje zrealizowane przez Dziaczkowskiego dla magazynów takich jak „Przekrój”, „Architektura” czy „Machina”, a także cykl 10 miejsc, które warto odwiedzić, pierwotnie przygotowany we współpracy z klubokawiarnią Chłodna 25, gdzie prezentowany był w formie zmiennej ekspozycji w lightboksie zamontowanym w przestrzeni klubu. Z planowanych 10 miejsc autor zrealizował 6, które po raz pierwszy pokazywane są w całym zestawie w Zachęcie. Na wystawie zabrzmi również muzyka w wykonaniu Marcina Maseckiego, przyjaciela Janka, która została nagrana specjalnie na tę okazję.Druga część wystawy obejmuje mniej znane prace artysty, przede wszystkim malarstwo i fotografię, które zawierają w sobie charakterystyczny dla Dziaczkowskiego montażowy [więcej]


„Trasa M-Z. Trasa Muzeum – Zalew Zegrzyński. Estrada Sztuki Nowoczesnej”, od 3 września do 18 października 2015, Muzeum Narodowe w Warszawie. Nową ekspozycją Muzeum Narodowe w Warszawie włącza się w aktualną dyskusję o roli instytucji kultury w życiu lokalnych społeczności i estetyki przestrzeni publicznej. Dokumentuje ona dzieje i założenia na poły utopijnej warszawskiej inicjatywy podjętej na fali gierkowskiego entuzjazmu w 1971 roku – „Trasy M-Z“, projektu opracowania plastycznego trasy prowadzącej spod głównej siedziby MNW nad Zalew Zegrzyński. Wystawa, przygotowana we współpracy ze Stowarzyszeniem Inicjatyw Twórczych „Trzecia Fala”, skłania również do namysłu nad uproszczonymi ocenami kulturalnego dziedzictwa PRL. Fiat 126p dla każdej rodziny, wczasy w FWP, jeansy z Pewexu i mieszkanie w „wielkiej płycie“ (obowiązkowo z meblościanką) – oto najpopularniejsze emblematy epoki zwanej „dekadą Gierka“. Okres tak zwanego socjalizmu [więcej]


[wszystkie artykuły]

KALENDARIUM POLSKA

Do 4 stycznia 2018. Wrocław. Galeria Platon. Patronat honorowy Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Klaudia Zawada. Malarstwo. LABORATORIUM WODY, PAPIERY I AKWARELI. Patronat Artluka. Artystka jest laureatką pierwszej edycji projektu Bryły Platona współorganizowanej przez Galerię Platon, nad którym patronat honorowy sprawuje Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Podczas listopadowej wystawy, która będzie jednocześnie uhonorowaniem zwycięstwa artystki w konkursie Bryły Platona, autorka zaprezentuje najnowszy cykl prac pt. „Laboratorium wody, papieru i akwareli”. Klaudia Zawada w swoich pracach inspiruje się szeroko pojętym przenikaniem i nawarstwianiem występującym w świecie przyrody. Najważniejsze aspekty w sztuce Klaudii odnoszą się do wrażliwości, odczuwania i dostrzeganie tego, co wydaje się być błahe, nieistotne, nijakie. Klaudia widzi tą ,,nieistotność’’, kreuje ją, plewiąc w wyobraźni prozaiczne aspekty naszej rzeczywistości, odnajduje w ten sposób wartości, te najbardziej niezwykłe, które zdają się wypełniać jej intymny świat.

Do 11 listopada 2017. Warszawa. Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki. SPOJRZENIA 2017 - NAGRODA DEUTSCHE BANK. Artyści: Ewa Axelrad, Przemek Branas, Agata Kus, Honorata Martin, Łukasz Surowiec. Kuratorka: Dorota Monkiewicz, współpraca: Maria Świerżewska. Organizatorzy: Deutsche Bank Polska S.A. i Zachęta - Narodowa Galeria Sztuki Spojrzenia 2017 to już ósma edycja konkursu dla młodych polskich artystów organizowanego przez Deutsche Bank Polska S.A. oraz Zachętę - Narodową Galerię Sztuki. Piątkę finalistów wytypował komitet nominujący pod przewodnictwem malarki Pauliny Ołowskiej. W tegorocznych Spojrzeniach biorą udział twórcy urodzeni pomiędzy rokiem 1984 i 1987, reprezentujący różne części Polski, których sztukę łączy jednak zainteresowanie człowiekiem - zarówno jednostkowe, jak i w perspektywie społecznej. Ewa Axelrad od lat mieszka i pracuje w Londynie oraz Gliwicach. Jest autorką instalacji, fotografii, wideo i obiektów rzeźbiarskich. Jednym z tematów powracających w jej pracach jest przemoc obserwowana w relacjach międzyludzkich i społecznych, a przede wszystkim jej przejawy w przedmiotach codziennego użytku czy układach architektonicznych. Przemek Branas - performer i twórca wideo oraz instalacji - w swoich działaniach łączy wątki biograficzne z symbolami. Interesuje go przekraczanie barier, jakie wyznaczają ciało, kultura i mechanizmy społecznego funkcjonowania. Agata Kus jest przede wszystkim malarką, choć pracuje także z medium wideo. Maluje przede wszystkim ludzi. Charakterystyczna dla jej obrazów jest równoczesna wielość narracji spojona w jedną kompozycję, ich nieoczywistość i dwuznaczność. Stosuje gry formalne, takie jak malarskie kolaże, pseudowycinanki, wklejki, zamazywania i destrukcje. Mieszkająca i pracująca w Gdańsku Honorata Martin jest artystką multimedialną, malarką i performerką. Znana z radykalizmu swoich akcji, poszukiwania granic wytrzymałości fizycznej i psychicznej. Bada sytuacje ekstremalne, silne emocje, jakie towarzyszą pokonywaniu własnych lęków. Łukasz Surowiec to artysta interdyscyplinarny oraz autor akcji społecznych. Interesują go zagadnienia polityczne, historyczne, relacje międzyludzkie, ale także ciało i jego granice. Uprawia sztukę społecznie zaangażowana - pracuje wśród ludzi zepchniętych na margines, inicjuje procesy, które unaoczniają często najbardziej niewygodne problemy. Kuratorką tegorocznej wystawy jest Dorota Monkiewicz - wieloletnia kustoszka sztuki współczesnej w Muzeum Narodowym w Warszawie, twórczyni koncepcji i dyrektorka Muzeum Współczesnego Wrocław (do 2016), obecnie związana z Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Wystawa konkursowa w Zachęcie rozpocznie się 8 września 2017. Laureatów poznamy 26 października. Pierwsza nagroda to 60 tys. złotych, druga - wyjazd studyjny do Villa Romana we Florencji. Tradycyjnie zostanie również przyznana nagroda publiczności. Konkurs Spojrzenia - Nagroda Deutsche Bank, odbywający się co dwa lata (od 2003 roku), to projekt wspierający rozwój młodej sztuki polskiej. Dzięki tej inicjatywie możliwe jest uhonorowanie najciekawszych postaw artystycznych i wypromowanie w Polsce i za granicą najlepszych twórców młodego pokolenia. W wyniku obrad Komitetu nominującego przeprowadzonych 17 marca 2017 roku do udziału w VIII edycji konkursu Spojrzenia 2017 - Nagroda Deutsche Bank zakwalifikowani zostali następujący artyści: Ewa Axelrad, Przemysław Branas, Agata Kus, Honorata Martin, Łukasz Surowiec. Artyści wyłonieni przez Komitet nominujący w składzie: Magda Kardasz, Piotr Lisowski, Ewa Łączyńska-Widz, Paulina Ołowska (przewodnicząca), Stanisław Ruksza, Piotr Stasiowski, Stach Szabłowski Zwycięzca zostanie wybrany spośród wszystkich uczestników przez siedmioosobowe Jury.

Do 29 października 2017. Bielsko-Biała. Galeria Bielska BWA. W ramach 7. Foto Art Festivalu im. Andrzeja Baturo odbędzie się w Biesku 15 wystaw w tym: wystawy Andreasa Frankego i Otto Snoeka: „Tonący świat Andreasa Frankego” oraz „Why not” Otto Snoeka. Pierwszą ekspozycję tworzą prace Austriaka Andreasa Frankego - fotografa, ale także pasjonata nurkowania. Artysta stworzył serię podwodnych zdjęć z zatopionych statków, które za pomocą technik komputerowych połączył z inscenizowanymi scenami studyjnymi, nadając całości surrealistyczny charakter. Popularność zyskał dzięki projektowi „The Sinking World", prezentowanemu w 2010 r. w niezwykłej sytuacji wystawienniczej - na pokładzie potężnego okrętu wojskowego USS Vandenberg zatopionego u wybrzeży Florydy. Do wystawy dotarło i obejrzało ją około 10 000 nurków. Kolejny podwodny pokaz projektu zorganizowano na pokładzie okrętu Stavronikita zatopionego u wybrzeży karaibskiej wyspy Barbados. Druga prezentowana w Galerii Bielskiej BWA wystawa ukazuje twórczość Holendra Otto Snoeka, fotografa dokumentalisty, którego prace rejestrują przeobrażenia demokratyczne, zmiany socjalne i kulturowe w Rotterdamie, rodzinnym mieście artysty, oraz w innych miejscach Europy. Twórca zwraca uwagę na rosnące poczucie tożsamości narodowej, które w wielu krajach łączy się ze wzrostem prawicowego nacjonalizmu. Podczas pracy Otto Snoek fotografuje z bliska ludzi zgromadzonych w tłumach na ulicach, w centrach handlowych czy podczas różnego rodzaju uroczystości. Inauguracja 7. Foto Art Festival odbędzie się 13 października o godz. 19.00 w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. W różnych instytucjach, galeriach i muzeach od 13 do 29 października 2017 r., zostanie zaprezentowanych 15 wystaw fotografików. Są to: Michael Ackerman (Niemcy), Michał Adamski (Polska), Kristoffer Albrecht (Finlandia), Shobba Battaglia (Włochy), Andreas Franke (Austria), John Heseltine (Wielka Brytania/Francja), Tommy Ingberg (Szwecja), Frieke Janssens (Belgia), Jens Juul (Dania), Zisis Kardianos (Grecja), Antonin Kratochvil (Czechy), Alain Laboile (Francja), Oliver Merce (Rumunia), Otto Snoek (Holandia), Evgeniy Vasin (Rosja). Miłośnicy fotografii będą mogli oglądać prace wybitnych artystów oraz spotkać ich podczas Maratonu Autorskiego (14–15 października). W programie festiwalu są także warsztaty fotograficzne, pokazy filmów o fotografii, wystawa – FotoOpen i pokaz multimedialny DiasShow. Wszystkie wystawy cechuje różnorodność, od tradycyjnego dokumentu i reportażu poprzez fotografię autorską po eksperymenty. Tegoroczny Foto Art Festiwal w Bielsku-Białej po raz pierwszy nosi imię Andrzeja Baturo, zmarłego w czerwcu br. artysty fotografika, współtwórcy festiwalu. Wydarzeniem przypominającym sylwetkę artysty będzie wystawa prac Andrzeja Baturo – „Fotograficzne urywki” - w Klubokawiarni Aquarium w Galerii Bielskiej BWA (26 września — 5 listopada br.). Wyboru prac na wystawę dokonała Inez Baturo, artysta fotografik. Wystawa jest wydarzeniem towarzyszącym 7. Foto Art Festivalowi. Andrzej Baturo (1940–2017) – artysta fotografik, kurator bielskiej Galerii Fotografii B&B, fundator i wieloletni prezes Fundacji Centrum Fotografii, organizator polskich i międzynarodowych wydarzeń fotograficznych oraz wiceprzewodniczący Rady Artystycznej Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Fotografików. W latach 70. zdobywał uznanie jako autor fotografii socjologicznej i fotoreportaży prasowych. Nagradzany za bezkompromisowość w dokumentowaniu realiów dnia codziennego rodaków, uznawany za wybitnego przedstawiciela fotografii socjologicznej, tzw. „czarnego reportażu" - dwukrotny zdobywca tytułu Fotoreportera Roku (1973, 1976). Twórca i organizator m.in. I Ogólnopolskiego Przeglądu Fotografii Socjologicznej w Bielsku-Białej w 1980 roku — wówczas największej wystawy fotograficznej w powojennej Polsce. Od 2005 roku współtworzył, wraz z żoną Inez Baturo, Foto Art Festival - jeden z najciekawszych międzynarodowych festiwali fotografii w Polsce. Andrzej Baturo znany był także z fotografii górskiej i pejzażowej, którą zajął się w latach 80. XX wieku - otrzymał m.in. Grand Prix i I nagrodę na prestiżowym Festiwalu Sztuk Górskich w Antibes we Francji (1989). Prace Andrzeja Batury zamieszczone są w m.in. w opracowaniach i antologiach: „Mistrzowie polskiego pejzażu", „Antologia Fotografii Polskiej", „Z kart fotografii polskiej". Fotografie jego autorstwa znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu i Muzeum Historii Fotografii w Krakowie. W 2014 roku w Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej miała miejsce duża wystawa retrospektywna twórczości artysty pt. „50 lat z fotografią". Wybór fotografii z bielskiej wystawy jubileuszowej prezentowany był w Starej Galerii ZPAF w Warszawie na wystawie „Andrzej Baturo - Z perspektywy lat..." (listopad 2016 - styczeń 2017). Fotoreportaże Andrzeja Baturo, obok zdjęć m.in. Sławka Biegańskiego, Krzysztofa Barańskiego, Stanisława Cioka, znalazły się na głośnej wystawie pt. „Fotoreporterzy" w Muzeum Fotografii w Krakowie, poświęconej jednemu z najważniejszych zjawisk w historii fotografii - polskiemu reportażowi z lat 70. i 80. XX wieku. Wystawa w Muzeum Fotografii w Krakowie czynna jest do 27 października br.

Do 31 października 2017. Warszawa. Pawilon Sztuki ERGO Hestia. Marcin Zawicki - GESTY. 21 września br. zapraszamy na wernisaż wystawy Marcina Zawickiego pt. "Gesty", który otworzy jesienny sezon w Pawilonie Sztuki oraz wprowadzi zwiedzających w tegoroczną edycję Warsaw Gallery Weekend. Marcin Zawicki, laureat 9. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii, zaprezentuje swój nowy cykl prac, będący kolejną jego próbą zmierzenia się z malarską ontologią. Najnowsze prace Zawickiego są bowiem intrygującym zapisem gestów wybranych malarzy z XX i XXI wieku. Poprzez „portretowanie” wyizolowanych malarskich gestów czy pociągnięć pędzlem, artysta wprowadza odbiorcę w dialog z tradycją, ale jednocześnie próbuje też sam dotrzeć do istoty obrazu.

Do 29 października 2017. Nowy Sącz. Galeria Sztuki Współczesnej BWA SOKÓŁ. ZASŁONA ILUZJI. MARIA MALCZEWSKA-BERNHARDT - malarstwo. Maria Malczewska ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Opolu. W latach 1970-1977 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Włodzimierza Buczka i prof. Zbyluta Grzywacza. Dyplom uzyskała w 1977 roku. W latach 1980-1982 ukończyła podyplomowe studia na Wydziale Scenografii teatralnej i filmowej w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od ukończenia studiów prowadzi nieprzerwanie działalność artystyczną. Prace artystki znajdują się w zbiorach muzealnych, miejskich i prywatnych m.in.: w Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Niemczech, Polsce, Słowacji, Szwajcarii oraz w USA.

Do 12 października 2017. Wrocław . Galeria Sztuki Socato .VII Przegląd Młodej Sztuki „Świeża Krew” Kuratorka: Karolina Jaklewicz, producentka: Magdalena Bobko we Wrocławiu. Artyści biorący udział w wystawie: Justyna Andrzejewska, Paweł Baśnik, Karolina Buczkiewicz, Joanna Czerwińska, Michał Cygan, Zuzanna Czajkowska, Magdalena Kielak, Alicja Kubicka, Piotr Tadeusz Mosur, Grażyna Mrowiec, Ignacy Oboz, Wojciech Roskosz, Patryk Różycki, Katarzyna Rutkowska, Michał Rutz, Joanna Sitarz, Artur Wiernicki.

Do 8 października 2017. Bielsko-Biała. Galeria Bielska BWA.„Ewa Świdzińska - Selfować!” „Ewa Świdzińska jest performerką, realizującą zarówno wystąpienia w przestrzeniach galeryjnych, na oficjalnych festiwalach i wernisażach, jak i działania dokamerowe, bez udziału widzów, wykonywane w przestrzeniach prywatnych, fotografowane przez samą autorkę. Jej selfie stanowią serie kadrów komponowanych przy użyciu rekwizytów, spełniających ważną rolę w performansach artystki. Wystawa pokaże jak silny jest imperatyw tworzenia nowych sytuacji, komentarzy do rzeczywistości, reagowania na sprawy osobiste i społeczne.” (Agata Smalcerz – kurator wystawy) Ewa Świdzińska urodziła się w 1958 roku w Milanówku. Jest absolwentką Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie i Instytutu Wychowania Artystycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie. Zajmuje się performansem, wideo, fotografią, instalacją, grafiką użytkową. Prowadzi interdyscyplinarne warsztaty twórcze. Działania dokamerowe i fotograficzne realizowała od początku lat 90. XX wieku.

Do 3 października 2017. Warszawa. Galeria Rodriguez (Wodna 13/4 61-782 Poznań). Wernisaż: 22.09 godz. 17.00 -21.00. D / I / S / R / U / P / T (part 2) w ramach WARSAW GALLERY WEEKEND 2017. Nowe Miejsce: Al. Jerozolimskie 51 lok 2, Warszawa. Artyści biorący udział w projekcie: Marlon de Azambuja, Piotr Bosacki, Cristina Garrido, Agnieszka Grodzińska, Jimena Kato, Julia Llerena, Franciszek Orłowski, Maya Saravia, Michał Smandek, Mauro Vallejo. Słowo disrupt (ang. zaburzyć, zdezorganizować) generuje ramę projektu, w którym udział biorą artyści z różnych kręgów kulturowych. Zaproszeni do refleksji nad pojęciem zaburzenia twórcy, działając w zgodzie z własnymi zainteresowaniami i metodami pracy, reprezentują radykalne postawy wobec zastanego porządku. Jednak czynności często powodujące tymczasową zmianę mogą stać się także zalążkiem nowego porządku. Wystawa jest rozwinięciem projektu pokazywanego w maju w poznańskiej siedzibie galerii.

Do 1 października 2017. Warszawa. Galeria Propaganda. Ewa Doroszenko, Jacek Doroszenko REZYDENCI. Wernisaż: piątek 22 września w godz. 17:00 – 22:00 (w ramach Warsaw Gallery Weekend 2017). Wystawa Ewy i Jacka Doroszenko w piwnicy galerii Propaganda to efekt pewnego szczególnego zbiegu okoliczności, zagranicznych rezydencji i przeprowadzonego w tej przestrzeni eksperymentu. Na projekt składają się prace artystów, które powstały podczas ich pobytów w Hiszpanii, Norwegii, na Litwie oraz właśnie w Warszawie, w piwnicy na Foksal 11, podczas miesięcy poprzedzających Warsaw Gallery Weekend. Dla Ewy i Jacka Doroszenko stała i zorganizowana pracownia nie jest ani uprzywilejowanym miejscem praktyki twórczej, ani też punktem odniesienia. Samą ideę „fizycznego studia” coraz częściej porzucają na korzyść „mentalnego atelier”. Występują w roli podróżników, przejmujących tymczasowe pracownie, rezydentów powierzanych im przestrzeni. Próbują w te wypożyczane miejsca ingerować – zmieniać i prowizorycznie reorganizować. Ich projekt realizowany w ramach Warsaw Gallery Weekend eksploruje współzależność sfery wizualnej i audialnej. Piwniczne kazamaty Propagandy wypełniają obiekty, które opisują relację między miejscem a jego powidokiem.

Do 29 września. Poznań. Galeria Piekary CK Zamek, Dziedziniec Różany. Galeria Piekary i Fundacja 9/11 Art Space serdecznie zapraszają na wystawę Dama w lustrze. Strategie artystyczne kobiet w latach 70-tych XX wieku. Artystki: Izabella Gustowska / Zofia Kulik / KwieKulik / Anna Kutera, Natalia LL / Jolanta Marcolla / Teresa Murak, Ewa Partum / Maria Pinińska-Bereś / Teresa Tyszkiewicz. "Ich działalność artystyczna plasuje się nie tylko w obrębie sztuki kobiet oraz wczesnego feminizmu ale przede wszystkim wpisuje się w tendencje drugiej awangardy (neoawangardy), które w Polsce dominowały w latach 70-tych i na początku lat 80-tych, a ich kolebką był przede wszystkim Wrocław. (...) Dama w lustrze to tytuł (w polskim tłumaczeniu) zbioru opowiadań Virginii Woolf, angielskiej pisarki i feministki, a zarazem powtórzenie tytułu jednego z zawartych tam opowiadań. (...) Ostatecznie – wszystko jest w lustrze – jak pisze Woolf – obdarzone nową realnością i znaczeniem…Tak też pragniemy spojrzeć na prezentowaną na wystawie działalność artystyczną – przede wszystkim z lat 70-tych – dziewięciu polskich artystek. Wszystkie te kobiety przeglądają się w lustrach. (...) Oddawana na wystawie spojrzeniu widza sztuka polskich artystek to także zapis różnorodnych prób redefinicji wyobrażenia o kobietach jako takich, roli, jaką miałyby odgrywać w społeczeństwie, i aspiracjach, jakie im się przypisuje. Tak jak i w opowiadaniach Virginii Woolf, tak i tutaj – pojęcie damy ulega sproblematyzowaniu, a znaczeniowy ciężar słowa raz wyraźnie jest demaskowany i konfrontowany z rzeczywistością, innym razem tylko w nieoczywisty sposób akcentowany." (Emilia Chorzępa)

23 września, godz. 12.00. Gdańsk. Wydarzenie: "Wybierz swój ulubiony mural na Zaspie!". 20 murali na 20-lecie Kolekcji Malarstwa Monumentalnego na gdańskiej Zaspie Specjalnym spacerem z Lokalnymi Przewodnikami, z trasą-niespodzianką, Instytut Kultury Miejskiej świętuje 20-lecie Kolekcji Malarstwa Monumentalnego na Zaspie. Jakie są Twoje ulubione murale? Zagłosuj na pięć prac i przyjdź 23 września o godz. 12.00 na Zaspę, by zobaczyć czy Twoi faworyci znaleźli się na trasie spaceru. Początek wydarzenia pod Plamą GAK przy ul. Pilotów 11. Link do głosowania: www.ikm.gda.pl/glosowanie-murale. Pierwsze wielkoformatowe prace na Zaspie powstały z okazji 1000-lecia Miasta Gdańska. Rafał Roskowiński, który prowadził Pracownię Murales w Nadbałtyckim Centrum Kultury zorganizował w 1997 roku pierwszy w Polsce Międzynarodowy Festiwal Muralu. Obecnie na Zaspie znajduje się 60 prac, które powstały w ramach Festiwalu Monumental Art (kurator: Piotr Szwabe) i inicjatyw Gdańskiej Szkoły Muralu (prowadzący: Rafał Roskowiński i Jacek Zdybel). Turyści i mieszkańcy zwiedzają je latem podczas bezpłatnych spacerów z Lokalnymi Przewodnikami i Przewodniczkami. Cykliczne oprowadzania trwają od 2011 roku.

18 września o godz.18.00. Opole. Zapraszamy do Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu na wykład Barbary Jaskólskiej pt. „Emil Nolde – artysta poszukujący nowych dróg”.

Do 18 czerwca 2017. Kraków. Bunkier Sztuki. Justyna Mędrala. "Maszyna była pod takim wrażeniem, że sama na siebie spadła". Wystawa Justyny Mędrali ma swoje korzenie w śnie. Śnie niemożliwym do zapomnienia i tym trudniejszym do zrekonstruowania. Śnie, którego centralnym punktem okazała się maszyna. A ta była pod takim wrażeniem, że sama na siebie spadła. Wystawa Maszyna była pod takim wrażeniem, że sama na siebie spadła jest rekonstrukcją onirycznej wizji, która pojawiła się w umyśle artystki pewnej nocy. Poszukiwaniom Justyny Mędrali nie przyświeca – jak można by pomyśleć w pierwszym odruchu – praktyczny cel, czyli przypomnienie sobie snu. Jej metodą pracy artystycznej okazuje się szaleństwo, punktem odniesienia – własna pamięć, zaś siłą napędową – twórcza obsesja. Prace artystki wydobywają i testują właściwości materii: węgla, wosku pszczelego czy mydła. Ekspozycja będzie złożona z prac wykonanych z materiałów organicznych, nietrwałych. Mędrala, tworząca między innymi węglowe instalacje, sięgnie tym razem po ogień i dym. Przy ich użyciu powstanie seria rysunków przedstawiających tytułową maszynę. Choć przedstawianie należałoby ująć w cudzysłów – poszukiwaniom Mędrali towarzyszy bowiem świadomość, że rysunki nie ujawnią prawdy o istocie maszyny ze snu.

Do 18 czerwca 2017. Kraków. Bunkier Sztuki. Prabhakar Pachpute i Rupali Patil. "Zwiastunki chaosu". Prabhakar Pachpute i Rupali Patil w swej działalności artystycznej poświęcają uwagę pracy człowieka i jej wpływowi na przyrodę. W celu wzbogacenia swoich doswiadczeń podróżują po rozmaitych zakątkach świata. Tym razem spotkali się z górnośląskimi górnikami, co przyczyniło się do powstania swoistego rodzaju zestawienia - porównania pracy, życia górników z Turcji, Niemiec, Indii i Australii. Instalacje Pachputego i Patil to sugestywne krajobrazy przyszłości, pokazujące konsekwencje wzajemnych stosunków między różnymi formami życia a szeroko rozumianym środowiskiem. Egzystencjalnej filozofii artystów blisko do rozumienia teraźniejszości jako antropocenu, czyli epoki, w której ludzie uważani są za ekwiwalent sił naturalnych wyznaczających poprzednie ery. Człowiek obok odwiecznej wyznaczonej mu roli aktora biologicznego wciela się teraz również w postać kolektywnego geoaktora, który żyje z pracy Ziemi, wykorzystując jej zasoby; który ma realny i destrukcyjny wpływ na środowisko. To doświadczenie warunków pracy i życia w rejonach zdominowanych przemysłową eksploatacją natury staje się podstawą ich refleksji na temat naszej współczesności.

Do 17 września 2017. Kraków. MOCAK- Muzeum Sztuki Współczesnej. Galeria Alfa. Twórca i ślad. Materiały z Archiwum Artystów z Kolekcji MOCAK-u. Archiwum Artystów z Kolekcji MOCAK-u, będące częścią Archiwum MOCAK-u, to cenne źródło informacji o polskiej i zagranicznej sztuce współczesnej. Zbiór, zainicjowany przez Marię Annę Potocką w latach 70. w związku z działalnością Galerii Pi, Galerii Potocka oraz Muzeum Artystów, jest sukcesywnie uzupełniany. Inauguracja Archiwum MOCAK-u w nowo oddanej przestrzeni oznacza udostępnienie setek materiałów źródłowych, wśród których znajdują się fotografie, filmy, książki artystyczne, korespondencja, autorskie notatki, rysunki, projekty oraz pozostałości po akcjach i wystawach. Często są to jedyne materiały dokumentujące dane działanie artystyczne.Wystawa inicjuje serię ekspozycji popularyzujących zbiory Archiwum MOCAK-u. Obiekty na niej prezentowane stanowią świadectwo procesów twórczych i efemerycznych działań performatywnych. Unikalne archiwalia dokumentują publiczne akcje, projekty artystyczne, ekspozycje z lat 1973–2004. Niepozorne przedmioty (np. latawiec, stalowa kula, drut) dopiero w zestawieniu z materiałem fotograficznym i opisami przywołują konkretne performansy i wystawy. Miejsce:. Artyści:Jerzy Bereś, John Blake, Oskar Dawicki, Jerzy Kałucki, Milan Knížák, Rolf Langebartels, Ben Patterson, Zbigniew Warpechowski, Jacek Zachodny. Kurator: Martyna Sobczyk. Współpraca: Katarzyna Wincenciak.

Do 3 maja 2017. Kraków. Bunkier Sztuki. "Równolegle (Krk/Nue)".

Do 23 kwietnia 2017. Radom. Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia. Andrzej Mitan."Sztuka (nie) zidentyfikowana".To wystawa o charakterze multimedialnym, na którą składają się: filmy Wojciecha Majewskiego i Grzegorza Rogali, oraz fotografie w formie wydruków wielkoformatowych, dokumentujące działania artystyczne autora, płyty ze zbiorów Muzeum Sztuki w Łodzi, obiekty oraz utwory muzyczne, skomponowane przez artystę. Andrzej Mitan (ur. 1950, w Pionkach) studiował na Uniwersytecie Marie Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od końca lat 60. realizował swoje zamierzenia artystyczne poprzez organizowanie grup muzycznych, takich jak: Onomatopeja, Święta Racja, Super Grupa Bez Fałszywej Skromności, Niezależne Studio Muzyki Elektroakustycznej, Koncert Figur Niemożliwych, Związek Byłych Dzieci. Artysta uprawia różnorodne formy muzyczne i wizualne. Jest wokalistą o niezwykłej skali i możliwościach. Jego twórczość muzyczna jest przykładem ewolucji od form rockowych, poprzez współpracę z muzykami free jazzowymi, aż po muzykę eksperymentalną. Działał również jako performer, twórca obiektów i wideoperformansów. W latach 1982-1988 wraz z Cezarym Staniszewskim i Tomaszem Wilmańskim prowadził Galerię RR mieszczącą się w klubie Riviera Remont w Warszawie. W tym okresie zainicjował powstanie serii płyt Klub Muzyki Nowej Remont, które prezentowały twórczość czołowych kompozytorów pracujących w Eksperymentalnym Studiu Polskiego Radia (Andrzej Bieżan, Krzysztof Knittel), improwizatorów (Andrzej Przybielski, Helmut Nadolski) oraz artystów wizualnych (Jarosław Kozłowski, Włodzimierz Borowski). Wszystkie miały limitowane edycje okładek zaprojektowanych przez artystów. Z Cezarym Staniszewskim i Emmettem Williamsem zorganizował w 1987 roku w Warszawie Międzynarodowe Seminarium Sztuki ETC. W 2017 roku kończy działalność artystyczną.

Do 4 kwietnia 2017. Warszawa. Muzeum Sztuki Nowoczesnej."Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Intymność jako tekst". Wystawa prezentuje różnorodne głosy w poezji i sztukach wizualnych, dla których wspólnym rodzajem ekspresji jest narracja w pierwszej osobie i konfesyjny charakter wypowiedzi, a reprezentowanie siebie w języku staje się procesem walki o podmiotowość twórcy. Twórcy wystawy przyglądają się zwrotowi ku emocjom i osobistemu doświadczeniu we współczesnej kulturze w ostatnich latach: nie tylko w samej twórczości artystów, ale również w dyskursie i języku protestu, w afekcie dostrzegając język krytyczny i nowe narzędzie uprawiania krytyki kultury. Na wystawie zaprezentowane zostały różnorodne wypowiedzi w pierwszej osobie: operacje słów na słowach i interwencje na uczuciach i myślach, przybierające postać tekstu, zapisu głosowego, klipu wideo oraz obiektu; prace twórców, którzy nie stronią od poruszania tematów trudnych, intymnych, skoncentrowanych na emocjach i osobistym doświadczeniu, rozmywających granice między życiem codziennym a twórczością, między wyznaniem a autokreacją, między opowieścią a tożsamością narratora. Artyści: Zuzanna Bartoszek, Hannah Black, Julien Creuzet, Lilii Reynaud Dewar, Cécile B. Evans, Dorota Gawęda i Eglė Kulbokaitė, Jakub Głuszak i Joanna Jurczak, Konrad Góra, Caspar Heinemann, Barbara Klicka, Aldona Kopkiewicz, Chris Kraus, Xu Lizhi, Eileen Myles, Jaakko Pallasvuo, Agnieszka Polska, postNoviki, Fazal Rizvi, Bunny Rogers, Steve Roggenbuck, Megan Rooney, Andrzej Szpindler, Julia Szychowiak, Adela Truścińska, Amalia Ulman, Audrey Wollen, Dena Yago, Ewa Zarzycka

Do 2 kwietnia 2017. Poznań. Galeria Miejska Arsenał."Piotrowicz. Arka". Prezentacja w Galerii Miejskiej Arsenał koncentruje się na motywach i symbolach biblijnych i judaistycznych w twórczości artysty. Jest to wątek, który pojawia się już w najwcześniejszych pracach Piotrowicza w latach siedemdziesiątych, poprzez obecność w obrazach i grafikach Mojżeszowych tablic z przykazaniami, oka opatrzności czy korony cierniowej. W latach osiemdziesiątych motyw ukrzyżowania i chusty św. Weroniki w jego sztuce towarzyszy doświadczeniom historycznym Polaków: najpierw tzw. karnawałowi Solidarności, a potem mrokom stanu wojennego. Natomiast w ostatniej dekadzie swojego życia Piotrowicz skupia się na historiach starotestamentowych, niejako portretując ich głównych bohaterów: Mojżesza, Noego i Hioba, a kończąc na przejmujących scenach z Apokalipsy.

Do 2 kwietnia 2017. Poznań. Muzeum Narodowe."Piotrowicz i Goście". Wystawa prezentuje cztery wybrane wątki z twórczości Jerzego Piotrowicza: motyw pracowni malarskiej i malowanie o malowaniu, motyw małpy jako malarza, motyw infantki, motyw uczty i martwej natury. Motywy te zostały wybrane ze względu na ich istotną rolę w dorobku artysty, a także na ich aspekty meta malarskie, które w twórczości Piotrowicza nie były do tej pory szczególnie eksponowane. Prace Jerzego Piotrowicza zostaną skonfrontowane z dziełami innych zaproszonych artystów i artystek m.in. Radka Szlagi, niemieckiego duetu Peschken/Pisarsky (Urban Art), Tadeusza Kantora, Pawła Łubowskiego czy Marii Pinińskiej-Bereś. Kuratorka: Marta Smolińska. Jerzy Piotrowicz - (1943-1999) malarz, rysownik, grafik. Studiował na Wydziale Malarstwa PWSSP w Poznaniu. Jego pracownie mieściły się na Wildzie i Ratajach. Wystawy i wydarzenia w instytucjach partnerskich: Galeria Miejska "Arsenał", Arka -Prezentacja koncentruje się na motywach i symbolach biblijnych i judaistycznych w twórczości artysty. Jest to wątek, który pojawia się poprzez obecność w obrazach i grafikach Mojżeszowych tablic z przykazaniami, oka opatrzności czy korony cierniowej./Galeria "Ego",Czarne i Białe -Galeria zaprezentuje 24 czarno-białe drzeworyty z tych lat, w których można zaobserwować artystyczny proces przebiegający od stopniowej rezygnacji z kompozycji zapełnionych wieloma równoważnymi elementami na rzecz dominującej postaci ludzkiej./Galeria Sztuki Współczesnej "Garbary 48", Grafika i Gwasze. Galeria Garbary 48 jest miejscem, z którym Jerzy Piotrowicz był związany od wczesnych lat 90-tych. Tylko tutaj wystawiał i sprzedawał swoje prace./Galeria FWD:,(Zuzanna l. 21).Galeria FWD: zaprasza na prezentację obrazu przedstawiającego rzadko występujący w twórczości Piotrowicza motyw Zuzanny w kąpieli. Ekspozycja udowodni, że prace malarza przetrwały próbę czasu, wciąż pozostając aktualne i inspirujące./Teatr Ósmego Dnia. W ramach prezentacji Teatr Ósmego Dnia wystawi w swojej siedzibie te prace Piotrowicza, które artysta wykonał jako sztandary i feretrony użyte w przedstawieniach: "Mięso" (1989) i "Sabat" (1993) oraz obrazy wykonane na papierze na okoliczność sylwestrowego balu w pomieszczeniach teatru w roku 1994.

Do 31 marca 2017. Gliwice. Muzeum w Gliwicach."Biżuteria dawna ze zbiorów Muzeum w Gliwicach".

Do 31 marca 2017. Sanok. BWA."Paulina Karpowicz".

Do 31 marca 2017. Słupsk. Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej."Eksplozja litery".

Do 30 marca 2017. Piła. Galeria BWA."Projekt 966".

Do 26 marca 2017. Kraków. Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha."Jacek Sempoliński. Obrazy patrzące". Jacek Sempoliński (1927–2012), malarz, rysownik, pedagog i eseista, pozostawił artystyczną spuściznę liczącą ponad osiemset płócien i kilka tysięcy rysunków. Te najbardziej znane to kompozycje malowane ciemnymi błękitami, fioletami i zimnymi szarościami, spopielałe, poprzecierane, podziurawione płótna, ujawniające dramatyczne wątki eschatologiczne, „rzeczy ostateczne”. Z kolei obrazy tworzone na jasnych tłach stanowią stenograficzne zapisy, ślady, odbicia, wręcz elementarne znaki emocji i lęków. „Muszę dziś narysować prawie nic” – notował artysta w "Dzienniku". I to „prawie nic” dominuje w ostatnich jego pracach na papierze i płótnie. Jedne i drugie dotykają fundamentalnych problemów z zakresu egzystencji, religii, kultury.Sempoliński malował te same „tematy”, studiując i powtarzając je wielokrotnie: krajobrazy (z miejsc, które odwiedzał: Mochnaczki, Męćmierza czy Kamiannej), czaszkę, twarz, ukrzyżowanie, tworząc malarskie serie „o sobie samym”. Gdyż „twórczość – jak to ujął Jacek Waltoś – pojmował zapewne tak, jak utrwalona została ona na płótnach i papierach – jako moje, jedno i niepowtarzalne istnienie”. O tych abstrakcyjnych przecież, ekstremalnych, niepełnych, bo okaleczonych obrazach napisano bardzo wiele i każda interpretacja przybliża nas do fenomenu malarstwa Sempolińskiego. Jego malarska wypowiedź jest totalna, wszechogarniająca, pozornie kusi otchłanią, a obrazy patrzą na nas znad otchłani. Podziurawione płótna, gwałtownie pokreślone ich powierzchnie, niemal dalekowschodnio uproszczone gesty przyciągają naszą uwagę, nasz wzrok, wręcz przykuwają, zamieniając się z nami miejscami. 

Do 26 marca 2017. Toruń. CSW Znaki Czasu. David Cronenberg."Evolution".

Do 26 marca 2017. Bydgoszcz. Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego."Czy czas poszukiwań to czas stracony? Janusz Akermann – malarstwo i grafika". Wystawa twórczości Janusza Akermanna wpisuje się w cykl wystaw monograficznych ukazujących sylwetki wybitnych twórców, których dzieła gromadzone są w muzealnej kolekcji polskiej sztuki współczesnej. Akermann studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecnie Akademia Sztuk Pięknych), na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby (1981-1985), uzyskując dyplom z malarstwa w pracowni prof. Kazimierza Śramkiewicza. Aneks do dyplomu realizował z grafiki (linoryt barwny) w pracowni prof. Czesława Tumielewicza. Po ukończeniu studiów podjął pracę pedagogiczną na macierzystej uczelni. W 2006 roku otrzymał tytuł profesora. W tym samym roku został uhonorowany Nagrodą Rektora ASP „za wyjątkową intensywność artystycznej kreacji i pedagogicznej samorealizacji”. Pełnił funkcję dziekana Wydziału Grafiki w kadencji 2008-2012 oraz 2012-2016. Obecnie kontynuuje pracę na Wydziale Grafiki, gdzie w Katedrze Grafiki Artystycznej prowadzi Pracownię Linorytu.

Do 26 marca 2017. Warszawa. Leica 6X7 Gallery. Przemek Dzienis."Pureview".

Do 26 marca 2017. Warszawa. MiTo art.café.books. Niebieski Robi Kreski."Paliatyw".

Do 23 marca 2017. Warszawa. Galeria Kasia Michalski. Agnieszka Polska."Ku ku".

Do 22 marca. Warszawa. Żywa Galeria przy Artbistro. Janusz Orzechowski."Pop-Art Story". Wystawa malarstwa Janusza Orzechowskiego nawiązuje przede wszystkim do głównego nurtu definiującego twórczość artysty, czyli szeroko rozumianego pop-artu. W ciągu ostatnich lat autor stworzył kilka takich "cykli" o różnorodnej tematyce przewodniej. Orzechowski nie lubi stagnacji i nudy, zarówno w życiu, jak i na płótnie, nie poddaje się wyłącznie jednemu nurtowi. Na chwilę obecną posiada co najmniej 7 rozpoczętych cykli. Popartowe obrazy tworzy na zasadzie kolaży, czerpiących w dużej mierze z kultury masowej - filmu, komiksu, gier komputerowych czy reklamy. Powstają wówczas zestawienia elementów tematycznie ze sobą powiązanych, a zarazem celowo do siebie nie pasujących. Wyróżnia je silny kontrast i nierealne połączenia. Bardzo często nawiązuje do ikon popkultury, lubi surrealizm, malarstwo figuratywne i klasyczne. Te trzy składowe definiują jego styl, zaś z ich połączenia powstają niebanalne dzieła. W swoich obrazach lubi ukrywać drobiazgi, symbole i teksty. Na płótnach z serii "Bitew'', które nawiązują często do dawnego malarstwa przedstawiającego sceny batalistyczne, umieszcza niekiedy samego siebie pomiędzy zmagającymi się ze sobą ikonami popkultury. Inspiracją do tego są dawni mistrzowie, tacy jak na przykład Jan Matejko, który wkomponował własną podobiznę w plan "Bitwy pod Grunwaldem".

Do 18 marca. Bytom. CSW Kronika. Maciej Cholewa."Mit małego miasta". Na wystawie Macieja Cholewy wymyślony obraz miasta przeplata się z interpretacjami historii zasłyszanych od mieszkańców małych miejscowości. Zarówno mit, jak i historie przedstawione są w formie wydawnictwa inspirowanego miejskimi gazetkami (Głos małego miasta), a także wideo, instalacji i obiektów będących efektem dosłownego, ale i symbolicznego rozbioru uniwersalnego małego miasta na części pierwsze. Maciej Cholewa (ur. 1991) – artysta wizualny. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Tworzy instalacje, wideo, obiekty, słuchowiska, opowiadania. W 2016 roku otrzymał wyróżnienie magazynu SZUM w konkursie Najlepsze dyplomy 2016 i został nominowany do Nagrody Fundacji Grey House. Wystawa Mit małego miasta jest debiutancką wystawą indywidualną artysty. Mieszka i pracuje w Radzionkowie.

Do 18 marca. Bytom. CSW Kronika. Dominik Ritszel. "Kategoria siły".

Do 12 marca 2017. Gdańsk. Gdańska Galeria Güntera Grassa."[podzielić przez pomnożyć]".

Do 10 marca 2017. Katowice. Rondo Sztuki Galeria + Malwina Mosiejczuk."Versus".

Bydgoszcz. Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego. APEL. Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy przygotowuje wystawę monograficzną Karola Mondrala (1880-1957), grafika i malarza oraz pedagoga związanego m.in. ze środowiskiem artystycznym dwudziestolecia międzywojennego w Bydgoszczy (w latach 1921-1932). Ekspozycja będzie pierwszą tak pełną prezentację dzieł artysty, którego twórczość po raz ostatni była przedstawiona na wystawie w 1959 roku. Planowana wystawa będzie obejmowała grafikę artystyczną, ekslibrisy, nieliczne zachowane rysunki i obrazy oraz sporadycznie wykonywane rzeźby. Muzeum zwraca się z prośbą o udostępnienie materiałów związanych z Karolem Mondralem oraz informacje o jego pracach. Informacje można przesyłać na adres: barbara.chojnacka@muzeum.bydgoszcz.pl

Do 5 marca 2017. Bielsko-Biała. Galeria Bielska BWA. Joanna Pawlik,"Czy to jest nierealny taki plan? - odsłona druga". W realizowanych przez Joannę Pawlik filmach bohaterami są m.in. niepełnosprawni uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej Fundacji Artes w Krakowie. Swobodnie, bez skrępowania obecnością kamery, opowiadają o swoich przeżyciach i pragnieniach, rozmawiają, śpiewają, wyrażają emocje. Widz może skupić uwagę tylko na występujących osobach i wypowiadanych przez nie słowach. Prosta sceneria, zbliżenia twarzy, podkreślają wagę wypowiedzi, cielesność postaci. Tytuł wystawy - „Czy to jest nierealny taki plan?" zaczerpnięty został z tekstu piosenki Wiktora Okroja, jednego z podopiecznych Fundacji Artes. - „Stawia on pytania o możliwość realizacji planów, rozwijania zainteresowań, spełnienia marzeń, zaspokojenia potrzeb emocjonalnych i twórczych osób niepełnosprawnych, a także pytania o to, czy możliwe jest przełamanie barier społecznych i mentalnych „pełno- i niepełnosprawnych" na płaszczyźnie sztuki? " - mówi Agnieszka Żechowska. W Galerii Bielskiej BWA przedstawione będą prace Joanny Pawlik: „Jak kiedyś poznam", „Piosenka", „Rozmowa", "Piosenka o nauczycielce", „W jak najlepszym porządku" oraz nagranie koncertu Wiktora Okroja „Nie wasz się pisać" i recitalu Agaty Wąsik „Podnoszę lampę w stronę złotych drzwi". Na bielskiej wystawie po raz pierwszy pokazane zostaną dwie nowe prace Joanny Pawlik: film „Słowa słowa" i rejestracja wideo performansu artystki we Wrocławiu.

Do 5 marca 2017. Bielsko-Biała. Galeria Bielska BWA. Bartłomiej Otocki, "Zostało mniej czasu niż się wydaje". Wystawa prac z najnowszego malarskiego cyklu Bartłomieja Otockiego, zatytułowanego „Zostało mniej czasu, niż się wydaje", którego głównym przesłaniem jest wyrażenie instynktownego niepokoju dotyczącego egzystencji i jej kresu, a przede wszystkim przyszłości oraz zagrożeń, jakie niesie - realnych i wyimaginowanych. To indywidualne przeczucie wrażliwego człowieka, który widzi więcej, artysta przedstawia w wysmakowanych malarskich wizjach. Bartłomiej Otocki - to artysta urodzony w 1978 roku w Łodzi. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Ryszarda Hungera na Wydziale Grafiki i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (2003); doktorat na Wydziale Malarstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (2011); habilitacja na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (2014). W latach 2003-2012 asystent, następnie adiunkt w pracowni malarstwa i rysunku na Wydziale Tkaniny i Ubioru łódzkiej ASP. Od 2012 roku prowadzi Pracownię Obrazu na Wydziale Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie, od 2014 roku pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego.

Do 5 marca 2017. Łódź. Miejska Galeria Sztuki - Galeria Chimra. Henryk Jóźwiak, "Rysunki i gwasze".

KALENDARIUM ŚWIAT

Do 20 października 2020. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle. Richard Long.„Prints 1970 – 2013”. Richard Long (ur. 2 czerwca 1945 w Bristolu, Anglia) – brytyjski artysta rzeźbiarz, malarz i fotograf, zajmujący się głównie land artem, czyli sztuką ziemi. Studiował w Bristolu w West of England College of Art (1962-65) oraz St. Martin's School of Art w Londynie. Już w czasie studiów zainteresował się sztuką ziemi. Do jego pierwszych, ważniejszych prac związanych z tym nurtem należy utworzenie w 1967prostej linii poprzez chodzenie tam i z powrotem po trawie (A Line Made by Walking). W swojej późniejszej twórczości wielokrotnie wykorzystywał motyw drogi. Jego pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w Galerii Konrad Fischer w Düsseldorfie w 1968, a już w następnym roku zaprezentował się w Paryżu, Mediolanie i Nowym Jorku. Po1969 zaczął tworzyć sztukę ziemi na całym świecie dokumentując swoje dzieła przy pomocy fotografii, map i opisów. Budował koła z kamieni i patyków, które zbierał podczas swojej podróży. W latach 80. zaczął tworzyć prace z błota odciskając swoje dłonie bezpośrednio na ścianie. W swoje prace Long często wplata wątki kulturowe. Uczestniczył w wystawie Documenta w Kassel w1972 i 1982 oraz w weneckim Biennale w 1976 i1980[2]. W1989 zdobył nagrodę Turnera.

Do 21 stycznia 2018. Austria. Wiedeń. Kunsthistorisches Museum.„Peter Paul Rubens. Siła transformacji". Wystawa pokazuje źródła inspiracji największego malarza baroku, jak i jego niezwykłą kreatywność, która sprawia, że dzieła Rubensa pozostają żywe do dziś. Kunsthistorisches Museum ma w swych zbiorach około 40 prac samego Rubensa i z jego warsztatu, na ten wyjątkowy pokaz wiele też wypożyczy z europejskich kolekcji.

Do 26 listopada 2017. Italia. Wenecja. 57 Biennale w Wenecji. Przewodnim hasłem imprezy jest „Viva Arte Viva". Jego dyrektorka artystyczna Christine Macel, kuratorka wielu wystaw w Centrum Pompidou w Paryżu, tak definiuje myśl przewodnią Biennale: „Będzie miało ono bardziej duchowy wymiar niż polityczny. To Biennale tworzone razem z artystami, przez artystów i dla artystów. W świecie pełnym konfliktów sztuka jest najważniejszą częścią człowieczeństwa.” Laureaci Biennale otrzymują tradycyjnie nagrody w formie Złotych i Srebrnych Lwów. W skład międzynarodowego gremium wchodzą: Francesca Alfano Miglietti, Manuel J. Borja-Villel, Amy Cheng, Ntone Edjabe i Mark Godfrey. To oni wybierają laureatów w głównych kategoriach: najlepszy pawilon narodowy, najlepszy artysta i obiecujący młody artysta. W Biennale odbywają się pokazy w 86 narodowych pawilonach oraz główna wystawa pt. „Arte Viva Arte”, skupiająca 120 artystów z 51 krajów. Oficjalna część imprezy odbywa się w Giardini, gdzie znajduje się trzydzieści stałych pawilonów narodowych. Pawilony przydzielone zostały w większości w latach trzydziestych XX w. oraz w czasach zimnej wojny w efekcie działań politycznych. Każde państwo samodzielnie zarządza narodowym pawilonem. Zarząd nad pawilonem i doborem ekspozycji powierzony bywa także organizacjom pozarządowym. Główne nagrody przyznawane podczas 57. Biennale w Wenecji powędrowały do Niemiec. Międzynarodowe jury pod przewodnictwem Manuela J. Borja-Villel, dyrektora Muzeum Reina Sofia w Madrycie, najważniejszym wyróżnieniem uhonorowało niemiecki pawilon z instalacją Anne Imhof. Zaprezentowana podczas weneckiego Biennale praca pt. „Faust” autorstwa 39-letniej artystki z Frankfurtu nad Menem łączy w sobie sztuki plastyczne, muzykę, a także elementy baletu i filmu. Kilkugodzinny performance, współtworzony przez 30-osobową grupę tancerzy, aktorów, muzyków, scenografów, architektów, fotografów, filmowców, porusza zagadnienia związane z władzą, przemocą, oporem wobec niej oraz z pojmowaniem idei wolności. Dodatkowym wyróżnieniem za pawilon narodowy uhonorowano Brazylię, która zaprezentowała, odwołującą się do problemów współczesnego społeczeństwa brazylijskiego, instalację artystki wizualnej Cinthii Marcelle i filmowca Tiago Mata Machado. Złoty Lew za twórczość indywidualną trafił w ręce 77-letniego twórcy z Fuldy, Franza Erharda Walthera. Artysta, który po raz pierwszy wziął udział w weneckim Biennale, prezentuje wielkoformatową realizację z tkaniny i płyt stalowych. Z kolei nagrodę Srebrnego Lwa przyznano, urodzonemu w Wielkiej Brytanii, a żyjącemu i tworzącemu w Kairze, Hassanowi Khanowi. Artysta ten stworzył dźwiękową instalację pt. „Composition for a Public Park” zawierającą zarówno elementy poetyckie, jak i polityczne. Jury doceniło również twórczość Amerykanina, Charlesa Atlasa, poruszającego zagadnienia ludzkiej seksualności oraz Petrita Halilaja za twórczą ingerencje w architekturę weneckiego Arsenału, które przybliżają publiczności historię spornego w relacjach międzynarodowych terytorium: Republiki Kosowa będącego miejscem pochodzenia artysty. Złotego Lwa za całokształt twórczości 13 maja odebrała także Carolee Schneemann, amerykańska artystka intermedialna, obecnie uważana jest za jedną z najważniejszych postaci w rozwoju body artu i performansu. Przy okazji Biennale organizowanych jest wiele imprez towarzyszących. Od kwietnia w Palazzo Grassi i Punta dalla Dogana oglądać można wystawę Treasures from the Wreck of the Unbelievable poświęconą Damienowi Hirstowi, której najważniejszym elementem jest wielka, 20-metrowa instalacja. Rzeźba przedstawia bezgłową postać, wypełniającą niemal całą przestrzeń dziedzińca Palazzo Grassi. Fondazione Giorgio Cini zaprasza na wystawę, której bohaterami są Robert Rauschenberg i Andy Warhol. Spotkanie tych dwóch artystów w 1962 roku pozwoliło im na twórcze i odważne rozwinięcie techniki sitodruku. Wystawa Us Silkscreeners… dokumentuje tamto historyczne spotkanie. Philip Guston and The Poets to przekrojowy przegląd śmiałych malarskich prób amerykańskiego artysty, który w swoich płótnach próbował na przełomie 50 lat przetransponować na język malarstwa poezję Williama Butlera Yeatsa, Thomasa Stearnsa Elliota czy Davida Herberta Lawrence’a. W Palazzo Fortuny wystawiane są dzieła, m.in.: Paula Klee, Mana Raya, Eduardo Chillidy, Gustave’a Courbeta, Roberta Morrisa, Kimiko Ohary, Maxa Neumanna, Yvesa Kleina, Jean-Michela Basquiata czy Willema de Kooniga. Zdaniem Axela Vervoordta, kuratora wystawy Intuition, ich prace najlepiej oddają istotę tytułowej intuicji. Vive Arte Viva ma przypominać o roli, jaką pełnią artyści i akcentować ich ożywczy wpływ na rozumienie i doświadczanie otaczającej rzeczywistości. Christine Macel zaprosiła na Biennale słynną choreografkę i tancerkę, Annę Halprin, której performance będzie jednym z ciekawszych wydarzeń (96-letnia Halprin wystąpi jako najstarsza uczestniczka Biennale). Hadassa Goldvicht przygotowała instalację wideo przypominającą o ponad 500-letniej historii pierwszego w historii getta żydowskiego, które znajdowało się właśnie w Wenecji. Warto zwrócić uwagę również na takich artystów, jak malarz-minimalista McArthur Binion czy Koki Tanaka, która już raz wystąpiła na weneckim Biennale w 2013, kiedy zaprojektowała japoński pawilon i uzyskała za swoje prace wyróżnienie. Warto zwrócić uwagę na kilka pawilonów narodowych , jak Wielkiej Brytanii, Iraku czy Islandii. Autorką brytyjskiej prezentacji jest rzeźbiarka Phyllida Barlow. Iracka wystawa nosi tytuł Archaic. Tamara Chalabi i Paolo Colombo zaprojektowali ekspozycję aby był nią dyskurs pomiędzy tradycją Iranu i współczesnością. Wzajemne oddziaływanie fantazji i rzeczywistości uosabiają islandzkie trolle, Ūgh i Bõögâr, kuratorując interaktywnej prezentacji, Egilla Sæbjörnssona. Obserwatorów Biennale zaciekawią pawilony tych państw, które debiutują na Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji. W tym roku są to Kiribati, Antigua, Barbuda i Nigeria. Peju Alatise, Victor Ehikhamenor i Qudus Onikeku prezentują projekt How About NOW?, skupiający się na teraźniejszości i tkwiących w niej źródłach rozlicznych narracji.

Na 57. edycji Biennale w Wenecji Polskę reprezentować będą inspirowane działalnością Janusza Korczaka prace Sharon Lockhart. Tytuł ekspozycji w pawilonie polskim to „SHARON LOCKHART. MAŁY PRZEGLĄD” Sharon Lockhart (ur. 1964) to amerykańska artystka mieszkająca i tworząca w Los Angeles i w Polsce. Od wielu lat pracuje z małymi społecznościami, które za pośrednictwem jej sztuki mówią własnym głosem. Realizuje filmy i fotografie będące odzwierciedleniem długofalowej współpracy i wspólnego zaangażowania w proces twórczy. Mały Przegląd to projekt przygotowany z grupą młodych kobiet - nastolatek z Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Rudzienku. Składa się z nowego filmu, serii fotografii, publikacji i warsztatów edukacyjnych. Główną inspiracją dla projektu były twórczość i praktyka Janusza Korczaka (1878–1942), postępowego pedagoga, pisarza, propagatora praw dziecka. Analogicznie do Korczaka, celem Lockhart jest tworzenie forum dla głosów dzieci — zarówno tych z przeszłości, jak i współczesnych. Tytułowy „Mały Przegląd“ był gazetą dla dzieci i młodzieży, wymyśloną i redagowaną przez Korczaka, która ukazywała się w latach 1926–1939 jako piątkowy dodatek do żydowskiego dziennika „Nasz Przegląd“. Publikowano w nim teksty i korespondencje nadsyłane z całej Polski, w całości autorstwa dzieci i młodzieży. Te kilka stron suplementu, oddane młodym ludziom w ramach masowej gazety dla dorosłych, były bezprecedensowym formatem umożliwiającym im opowiadanie własnym językiem o sobie, wyrażanie opinii o polityce i życiu codziennym. Nowe fotografie prezentowane na wystawie to portrety dwóch nastolatek z ośrodka w Rudzienku czytających „Małe Przeglądy“ w Bibliotece Narodowej w Warszawie, gdzie znajduje się archiwalny zbiór gazet. Symbolizując spotkanie z blisko stuletnią historią, zdjęcia przypominają o lukach, historiach niewypowiedzianych, silnych związkach pomiędzy przeszłością i teraźniejszością. Instalacja w pawilonie umożliwia powtórzenie tego doświadczenia: wyposażona jest w stanowiska do czytania „Małych Przeglądów“ — oryginalne ławy widoczne na fotografiach i elementy wystroju wypożyczone z Biblioteki Narodowej. Z trzynastu roczników i archiwum 677 zachowanych „Małych Przeglądów“ dziewczęta wytypowały 29 numerów, które w szczególny sposób łączą się z ich życiowymi doświadczeniami i dzisiejszą niestabilną sytuacją. Wybrane numery, dotychczas nietłumaczone, zostaną po raz pierwszy udostępnione w języku angielskim w formie gazetowej publikacji i będą dystrybuowane w pawilonie w cotygodniowym cyklu do końca trwania Biennale. Nowy film Lockhart parafrazuje „Mały Przegląd“, przekładając go język filmowy i performance. Satyryczny prolog i trzy akty odegrane przez dziewczyny, pełne przekory i bezpośredniości, przywołują dziarskiego ducha gazety Korczaka. Sceny rozgrywają się na abstrakcyjnym czarnym tle, pozbawionym konkretnego kontekstu, przywodząc na myśl różnorodne praktyki z repertuaru sztuk wizualnych i performatywnych. Niczym reporterzy Korczaka, młode kobiety zawiadują daną im do dyspozycji przestrzenią, w której są widziane i słyszane. Ich występy są opanowane, zniuansowane, samodzielne. Ten zbiorowy portret najmłodszej generacji kobiet, to także blisko stuletnie wezwanie społeczeństwa do wysłuchania każdego, choćby najcichszego głosu. Od 2014 roku Lockhart zorganizowała szereg warsztatów z wychowankami ośrodka w Rudzienku. Podczas Biennale artystka wraz z Zachętą – Narodową Galerią Sztuki będą kontynuować program edukacyjny wzmacniający samostanowienie dziewcząt, ich poczucie wolności i kreatywności, mając na celu wykształcenie długofalowych programów i stałych struktur wsparcia w warszawskich instytucjach. Uczestniczkami projektu są młode kobiety z Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Rudzienku, w wieku od czternastu do osiemnastu lat:Weronika Banach, Elżbieta Bugajewska, Agnieszka Chodakowska, Beata Domańska, Patrycja Dominiczak, Zuzanna Dziembakowska, Nadzieja Flinik, Patrycja Głogowska, Aleksandra Grabowska, Zofia Grzywacz, Agnieszka Jamiołkowska, Małgorzata Kowalska, Aleksandra Kowynia, Wiktoria Kruszewska, Natalia Leśniewska, Natalia Mikołajczyk, Alekandra Mojsiejew, Maja Nowakowska, Adrianna Olczak, Patrycja Onochowska, Alicja Pałaszewska, Alicja Pasternak, Angelika Piekacz, Natalia Skoroch, Paulina Suchocka, Karolina Szyc, Natalia Tetych, Wiktoria Tomaszewska, Aleksandra Wiśniewska, Kinga Woźniesińska, Gabriela Zadrożna, Karolina Zembrzuska.

Do 18 września 2017. Hiszpania. Madryd. Muzeum Narodowe Centrum Sztuki Królowej Zofii Katarzyna Kobro i Władysław Strzemiński. Muzeum Reina Sofia pokazuje w Hiszpanii tak dużą ekspozycję poświęconą dwójce czołowych artystów awangardy europejskiej: Katarzynie Kobro i Władysławowi Strzemińskiemu. Wystawa ta – jak zapowiadają organizatorzy z Muzeum Sztuki w Łodzi – wprowadzi polską sztukę dwudziestolecia międzywojennego w światowy obieg. Znajdują się na niej dzieła pochodzące z kolekcji łódzkiego Muzeum, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Krakowie, Rosyjskiego Muzeum Państwowego w Petersburgu oraz polskich i zagranicznych zbiorów prywatnych. Kuratorami wystawy są Manuel Borja-Villel i Jarosław Suchan.

Do 17 września 2017. Niemcy Kassel. Dokumenta 14. Dyrektor artystyczny: Adam Szymczyk. Rada Programowa: Suzanne Cotter, Chris Dercon, Susanne Gaensheimer, Kim Hong-hee, Koyo Kouoh, Matthias Mühling, Joanna Mytkowska, Osvaldo Sánchez. Documenta jest jedną z najważniejszych wystaw sztuki współczesnej na świecie. W 2017 w Kassel i Atenach odbędzie się XIV edycja documenta pod tytułem "14: Ucząc się od Aten". Documenta jest wystawą sztuki współczesnej, która odbywa się raz na pięć lat w Kassel w Niemczech. Została założona w 1955 przez artystę, nauczyciela oraz kuratora Arnolda Bodego jako część Bundesgartenschau w Kassel. Początkowo stworzono ją, aby przywrócić Niemcom, utracony w czasie II wojny światowej oraz nazistowskiego reżimu, dostęp do sztuki współczesnej. Pierwsza documenta zaprezentowała prace artystów takich jak Pablo Picasso oraz Wassily Kandinsky. Od zapoczątkowania idei documenta każda wystawa trwa dokładnie 100 dni, dlatego często nazywana jest "muzeum 100 dni". Adam Szymczyk, polski krytyk sztuki oraz kurator, który rozpoczął swoją karierę 20 lat temu w Galerii Foksal w Warszawie, człowiek nazwany w 2011 przez New York Timesa „kimś na kształt gwiazdy rocka, ale poruszającej się w obrębie sztuki”, wyznacza styl 14. edycji documenta będąc jej dyrektorem artystycznym. Wskutek jego decyzji wystawa odbędzie się zarówno w Kassel, tradycyjnej lokalizacji, jak i w Atenach. Wystawa w Grecji potrwa od 8 kwietnia do 16 lipca 2017, zaś w Kassel od 10 czerwca do 17 września 2017. Od czasu powołania Adama Szymczyka na stanowisko dyrektora artystycznego w listopadzie 2013 roku, zaczął on kształtować swój zespół. Projekt przygotowali kuratorzy tacy jak: Pierre Bal-Blanc, dyrektor Contemporary Art Center (CAC) w Brétigny; Hendrik Folkerts, kurator działu performensów, działu filmów oraz programów dyskursywnych w Stedelijk Museum w Amsterdamie; Candice Hopkins, kuratorka w instytucjach takich jak Walter Phillips Gallery, czy National Gallery of Canada; Hila Peleg, założycielka i dyrektorka artystyczna Berlin Documentary Forum; Dieter Roelstraete, starszy kurator w Museum of Contemporary Art w Chicago; Monika Szewczyk, kuratorka programu wizualnego w Reva and David Logan Center for the Arts na University of Chicago, gdzie wykłada na wydziałach Sztuk Wizualnych oraz Historii Sztuki. Documenta rozpoczyna się 8 kwietnia 2017 w Atenach. Ponad 160 międzynarodowych artystów zaprezentuje w 47 placówkach artystycznych - muzeach, placach, kinach, budynkach uniwersyteckich i bibliotekach - swoje prace przygotowane specjalnie na wystawę. Partnerem wystawy documenta jest Instytut Adama Mickiewicza działający pod marką (Culture.pl.)

Do 10 września 2017. Niemcy. Stuttgart. Kunstmuseum."Konkrete Anliegen. Sammlung Teufel".

Do 3 września 2017. Niemcy. Berlin. Hamburger Bahnhof."Adrian Piper. The Probable Trust Registry: The Rules of Game".

Do 20 sierpnia 2017. Francja. Paryż. Musée d’Art moderne de la Ville de Paris."Karel Appel. L’art est une fête!".

Do 13 sierpnia 2017. Norwegia. Oslo. Nasjonalmuseet."The Norwegian glasshouse".

Do 25 lipca 2017. USA. Chicago. Art Institute Chicago."Design Episodes: Form, Style, Language".

Do 18 czerwca 2017. Austria. Wiedeń. Albertina. "Egon Schiele". Egon Schiele (ur. 12 czerwca 1890 w Tulln an der Donau, zm. 31 października 1918 w Wiedniu) to austriacki malarz i grafik. Wykształcił indywidualny styl, inspirowany secesją. Autor ekspresyjnych aktów, autoportretów i portretów, ale i wielu pejzaży. Był oskarżany o szerzenie pornografii. Schiele urodził się w austriackim miasteczku Tulln nad Dunajem. Jego ojciec, Adolf, pracował w Austriackich Kolejach Państwowych gdzie młody Egon spędzał wiele czasu na rysowaniu pociągów. Jego matka Marie pochodziła z Českiego Krumlova. Kiedy Schiele miał 15 lat, jego ojciec zmarł na kiłę. Niejako dzięki temu Schiele, będący pod opieką wuja ze strony matki, trafił do Kunstgewerbeschule w Wiedniu, gdzie kiedyś studiował Gustav Klimt. W czasie pierwszego roku nauki Schiele był zmuszony zmienić szkołę na bardziej konserwatywną Akademie der Bildenden Künste, również wiedeńską. Studiował tam malarstwo i rysunek, ale był sfrustrowany przez konserwatyzm szkoły. W 1907 Schiele poznał Gustava Klimta. Mistrz wiedeńskiej secesji wspierał młodych twórców, a prace Egona wydały mu się wyjątkowo obiecujące. Roztoczył nad nim swój patronat – kupował rysunki Schielego, znajdował dla niego modeli oraz przedstawiał go potencjalnym patronom. Wprowadzał młodego artystę zwłaszcza w środowisko wiedeńskiej secesji, której wkrótce Egon stał się ważnym przedstawicielem. W 1908 odbyła się pierwsza wystawa prac Schielego w Klosterneuburgu. Egon opuścił Akademię w 1909, po ukończeniu trzeciego roku i związał się z Neukunstgruppe („grupa nowej sztuki”), założoną przez niego i paru kolegów z byłej szkoły. Wkrótce Klimt zorganizował Schielemu wystawę kilku jego prac w wiedeńskim Kunstschau, gdzie były również pokazywane obrazy Edvarda Muncha, Jana Tooropa iVincenta van Gogha. Schiele współtworzył także Hagenbund.

Do 16 czerwca 2017. USA. Waszyngton. National Gallery of Art."Rineke Dijkstra".

Do 29 maja 2017. USA. Nowy Jork. Neue Galerie."Alexei Jawlensky".

Do 29 maja 2017. USA. Nowy Jork. Metropolitan Museum of Art."Seurat’s Circus Sideshow".

Do 28 maja 2017. Szajcaria. Bazylea. Fondation Beyeler."Monet".

Do 28 maja 2017. Hiszpania. Madryt. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia."Art et Liberté: Rupture, War and Surrealism in Egypt(1938–1948)".

Do 21 maja 2017. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum. "De Stijl at the Stedelijk".

Do 21 maja 2017. Amsterdam. Rijksmuseum."Good Hope. South Africa & The Netherlands".

Do 21 maja 2017. Niemcy. Hamburg. Hamburger Kunsthalle."The Poetry of Venetian Painting. Paris Bordone, Palma il Vecchio, Lorenzo Lotto, Titian".

Do 21 maja 2017. Szwecja. Sztokholm. Moderna Museet. "Marina Abramović". Marina Abramović (ur. 30 listopada 1946 w Belgradzie) to jugosłowiańska artystka intermedialna. Twórczość Mariny jest związana w dużej mierze z miejscem jej pochodzenia, sytuacją na Bałkanach i z doświadczeniem XX wieku. Prace wideo często połączone są z aktywnością performance, w którym ciało artystki jest podstawowym medium i jednocześnie częstym tematem (body art). Rodzice Mariny byli małżeństwem mieszanym serbsko-czarnogórskim, odgrywali ważną rolę w opozycji podczas II wojny światowej. W latach 1965–70 Abramović studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Belgradzie, a w 1972 ukończyła studia na Akademii w Zagrzebiu. Zaczynała od malarstwa, ale już jako studentka wykonywała instalacje i swoje pierwsze, prowokacyjne performance. W latach 1973–1975 zrealizowała jedne z najbardziej radykalnych prac: eksperymenty związane z bólem, obrzydzeniem, reakcjami ciała na ingerencje fizyczne – akcje artystyczne, podczas których artystka dochodziła do granic wytrzymałości fizycznych i psychicznych. Na przykład akcja zatytułowana Art Must Be Beautiful/Artist Must Be Beautiful (1975) polegała na czesaniu włosów, aż do utworzenia krwawiącej rany na głowie. W 1975 spotkała w Amsterdamie niemieckiego artystę Ulaya, z którym przez dwanaście lat dzieliła życie i pracę. Ich działania były znaczące dla rozwoju performance o tematyce ciała, body artu. Od początku swojej współpracy artyści uważali się za jedność powstałą w wyniku połączenia „męskości” i „kobiecości”. Nie przez przypadek ich pierwszy performance Relation Work mówił o ważnej dwojakości: mężczyzna/kobieta, dźwięk/cisza, inercja/energia. Przez lata Marina i Ulay podróżowali swoim starym citroenem napotykając różne kultury i realizując wiele działań w Europie i Stanach Zjednoczonych. Po 1980 ich performance stały się mniej intensywne. W tych właśnie latach powstał Night Sea Crossing, w którym obydwoje siedzieli przy jednym stole naprzeciw siebie w ciszy, najpierw przez siedem godzin, potem przez trzy dni, potem prawie dwa tygodnie. W 1988 The Lovers/The Great Wall był zwiastunem nadchodzącego końca współpracy artystów: oboje przemierzali Mur Chiński – on z zachodu, ona ze wschodu. Kiedy po dziewięćdziesięciu dniach spotkali się w połowie drogi, zdecydowali się na rozstanie. Od 1989 „Babcia performance’u”, jak ironicznie się autodefiniuje, Marina Abramović działa sama wykonując interwencje artystyczne, z których najbardziej znane są Cleaning the mirror (Czyszczenie lustra)[4], The onion (Cebula), Cleaning the house (Porządki domowe), Delusional. We współpracy z Charlesem Atlas artystka zdecydowała się na swoją biografię. Biography, to jeden wielki otwarty spektakl, ciągle aktualizowany w relacji z dziejącymi się wydarzeniami. W 1997 zrealizowała Balkan Baroque, który tak jak Cleaning the house i Delusional był bezpośrednio inspirowany wojną w byłej Jugosławii. Balkan Baroque zrodził się podczas polemik dotyczących wcielenia dzieła Mariny do Narodowych podczas Biennale w Wenecji biorąc pod uwagę fakt, iż artystka mieszkała w Holandii. Kurator sztuki Germano Celant gościł artystkę na swojej własnej wystawie. Praca ta została nagrodzona Złotym Lwem za głęboką symbolikę w relacji z kroniką. Oprócz dwóch video, które transmitują obrazy przedstawiające rodziców, Abramović tłumaczy historię powstania dziwnych bałkańskich zwierząt podobnych do wilków. Zwierzęta te kiedy znajdują się w nieprzewidzianej i trudnej sytuacji ulegają autozniszczeniu. Podczas dni inauguracji Biennale w Wenecji Abramović, ubrana w biel, na środku sali czyści godzinami stos kości zwierzęcych śpiewając melodię bolesnego rytuału puryfikacji. W 1997 Kunsthalle w Bernie zorganizowała wystawę Marina Abramović Artist Body – Public Body, która została wystawiana w różnych miejscach w Europie. W 2010 roku odbyła się wystawa retrospektywna Abramović w nowojorskim Museum of Modern Art, gdzie artystka zaprezentowała performance – The Artist Is Present.

Do 21 maja 2017. Toronto. Art Gallery of Ontario. "Anthony Caro: Sculpture Laid Bare".

Do 14 maja 2017. Szwajcaria. Basel. Kunsthalle. Maria Laboda. "Havoc in the Heavenly Kingdom". Artystka prezentuje instalacje, w których mieszają się folklor i mistycyzm, nauka i kultura, ezoteryka i archeologia. W swojej twórczości pomiędzy racjonalność i magię Loboda wprowadza tematy i odniesienia, które w innym przypadku nigdy by się nie spotkały. Na pierwszy rzut oka jej prace są bardzo atrakcyjne, jednak w rzeczywistości oferują zagadki do rozwiązania, a także pułapki, których należy unikać.

Do 14 maja 2017. Niemcy. Frankfurt. Städel Museum."Into the Third Dimension. Spatial Concepts from the Bauhaus to the Present".

Do 7 maja 2017. USA. Chicago. Art Institute Chicago."Hélio Oiticica: To Organize Delirium".

Do 7 maja 2017. Szwajcaria. Zurych. Kunsthaus Zürich."Vibrant Metropolis / Idyllic Nature. Kirchner – The Berlin Years".

Do 7 maja 2017. USA. Nowy Jork. The Met Breuer."Marisa Merz. The Sky is a Great Space".

Do 1 maja 2017. Niemcy. Kolonia. Museum Ludwig. "Gerhard Richter: New Paintings". Gerhard Richter urodził się w 1932 w Dreźnie, a obecnie mieszka i pracuje w Kolonii. Od początku lat 60 wykorzystuje nowe techniki i tematy do tworzenia sztuki – począwszy od foto-realizmu do abstrakcji. Przełomowym momentem jego kariery okazał się być udział na Biennale w Wenecji, gdzie reprezentował Niemcy. Obecnie jego obrazy przekraczają na aukcjach kwotę 10 milionów euro. „Odrzutowiec“ z 1963 roku, sprzedany został w 2007 roku na aukcji w Christie’s w Nowym Jorku za 11,2 miliony dolarów, a „Świeca“, obraz namalowany w 1983 roku, sprzedano w Sotheby’s w Londynie za 10,5 milionów euro. W samym roku 2012 jego dzieła czterokrotnie przekroczyły na aukcjach sumę 15 milionów dolarów. Gerhard Richter to absolutny fenomen ostatnich lat. Słynny niemiecki malarz stał się najdroższym żyjącym artystą na świecie. W 1963 roku w Dusseldorfie Gerhard Richter wraz ze swoim przyjacielem Sigmarem Polke postanowili stworzyć ,,realizm kapitalistyczny’’– przerabiając zdjęcia z aparatów fotograficznych. Była to swoista ironia na temat statusu malarstwa w dobie fotografii. Na pracach Richtera po 1962 często widniały krajobrazy, martwa natura, świece i jego rodzina – żona Emma i siostra Renate. Wszystkie te obrazy zostały zarchiwizowane w atlasie, który wystawiono w 1972 roku. Richter uznał się w pewnym okresie za reprezentanta niemieckiego Pop Art On. Bez wątpienia jego sztuka należała do nurtu pop art – zajmowała się reprodukcją czegoś, co samo w sobie jest reprodukcją. Charakterystycznym motywem Richtera pozostawała fotografia – jego obrazy przypominały niewyraźne, rozmyte zdjęcia z aparatu. Ta osobliwa obróbka obrazu znalazła sobie fanów na całym świecie – w latach 90 zaczął sprzedawać swoje dzieła po zawrotnych cenach – w roku 1998 w Londynie jego praca Renate und Marianne została sprzedana za ponad milion dolarów. W 2011 Gerhard został 8 najlepiej sprzedającym się artystą na świecie – jego całkowity roczny dochód z dzieł sprzedanych na aukcjach osiągnął 175 milionów dolarów, lepsi okazali się być jedynie Roma Bonet Sintes, Baishi Ql, Andy Warhol, Pablo Picasso, Beihong Xu, Guanzhong Wu i Baoshi Fu. Richter wyprzedził natomiast takie sławy jak Francis Bacon i Li Keran. Choć wydawało się, że niemiecki malarz osiągnął swój finansowy szczyt, w ostatnim roku ceny zaczęły szybować jeszcze bardziej w górę.

Do 30 kwietnia 2017. USA. Chicago. Museum of Contemporary Art. "Merce Cunningham: Common Time".

Do 30 kwietnia 2017. USA. San Francisco. San Francisco Museum of Moder Art. "Diane Arbus. In the Beginning".

Do 30 kwietnia 2017. Dania. Humlebæk. Louisiana Museum of Modern Art. "The Architect’s Studio: Wang Shu". Wang Shu (chiń.: 王澍; ur. 4 listopada 1963 w Urumczi) – chiński architekt, nagrodzony w 2012 roku Nagrodą Pritzkera. Główne jego dzieła to: 2000 Biblioteka Wenzheng College Suzhou University / 2000 Cafe Bar and Gallery, Szanghaj / 2005 Five Scattered Houses, Ningbo / 2005 Muzeum sztuki nowoczesnej w Ningbo/2006 Tiles garden / 2006 Vertical Courtyard Apartment, Hangzhou / 2006 Dom ceramiczny, Jinhua / 2007 Xiangshan Campus, China Academy of Art, Hangzhou / 2008 Muzeum w Ningbo/2009 Exhibition Hall of the Imperial Street of Southern Song Dynasty, Hangzhou. Wang Shu, zwykł mawiać, że według niego "architektura jest spontaniczna z tej prostej przyczyny, iż jest częścią naszego codziennego życia". Gdy wspólnie z żoną Lu Wenyu założyli w 1997 roku pracownię Amateur Architecture Studio za jeden z głównych celów postawili sobie właśnie propagowanie projektowania opartego na naturalności, spontaniczności, znajomości lokalnych tradycji budowlanych oraz rzemiosła. Do tych założeń odwołuje się sama nazwa pracowni. Amatorska architektura (Amateur Architecture), czyli architektura wernakularna, to właśnie efekt działań budowniczych bez akademickiego przygotowania, ale za to zaznajomionych doskonale z praktyką wykonawczą oraz przekazywanymi z pokolenia na pokolenie zwyczajami.

Do 30 kwietnia 2017. USA. Chicago. Art Institute Chicago."Provoke: Photography in Japan between Protest and Performance, 1960–1975".

Do 30 kwietnia 2017. Niemcy. Monachium. Museum Brandhorst."Wade Guyton".

Do 30 kwietnia 2017. USA. Nowy Jork. Whitney Museum of American Art."Fast Forward: Painting from the 1980s".

Do 25 kwietnia 2017. Austria. Wiedeń. Albertina."Poussin to David. French Drawings at the Albertina".

Do 23 kwietnia 2017. Dania. Humlebæk. Louisiana Museum of Modern Art."Louisiana on Paper: Barnett Newmann". Barnett Newman (ur. 29 stycznia 1905 na Manhattanie, zm. 4 lipca 1970) –amerykański malarz, przedstawiciel color field painting. Jego rodzice, Abraham i Anna, pochodzili z Łomży. W wieku siedemnastu lat postanowił poświęcić się sztuce. Rozpoczął studia w nowojorskiej Art Students League. Będąc na trzecim roku, poznał i zaprzyjaźnił się z nowo przyjętym Markiem Rothko, z którym łączyły go później wspólne działania i poglądy na sztukę. W 1927 Barnett Newman został absolwentem Bachelor of Arts w nowojorskim City College. W tym też czasie zainteresował się polityką, publikował na ten temat, bliskie mu były poglądy anarchistów. W 1933 wziął udział w wyborach na urząd mera Nowego Jorku, ale bez powodzenia. W 1936 ożenił się z Annalee Greenhouse. Wraz z Markiem Rothko oraz Williamem Baziotesem i Robertem Motherwellem w1948 założył akademię Subjects of the Artist, która stała się miejscem regularnych cotygodniowych spotkań przedstawicieli nowojorskiej awangardy. Barnett Newman, podobnie jak Rothko, pracował jako nauczyciel. Oprócz malarstwa miał inne pasje; poświęcał dużo czasu studiom botanicznym i ornitologicznym, a także sztuce prekolumbijskiej, w związku z którą w 1944 roku zorganizował wystawę w Wakefield Gallery wNowym Jorku. Podobnie jak dla innych artystów szkoły nowojorskiej, punktem wyjścia do rozważań na temat sztuki była dla niego literatura. Zafascynowany Ulissesem Joyce'a sam rozpoczął pisanie powieści, czego jednak szybko zaniechał. Rzadko prezentował swoje kompozycje, zniechęcony i zawiedziony reakcjami krytyki, z jakimi się spotkał po pierwszych wystawach indywidualnych. Eksperymentował nie tylko w malarstwie, ale również w rzeźbie, litografii, architekturze. Zmarł w 1970 na atak serca, podczas przygotowań do dużej wystawy retrospektywnej swoich prac. Realizację wielkich formatów Newman rozpoczął około 1949 roku. Do najważniejszych dzieł z tego okresu należą Day Before One i Day One, pomyślane jako dyptyk. Już podczas pracy nad nimi Newman liczył się z tym, że olbrzymie rozmiary płócien, mających 3,5 m wysokości, będą znacznie utrudniać ich sprzedaż oraz ekspozycję. Zakładał, że raczej obejrzą je w jego pracowni jedynie przyjaciele. Jednak nie miało to dla niego większego znaczenia, najbardziej cenił sobie doświadczenie malarskie, zmierzenie się z formatem, koncepcją, fakturą dzieła. Aby zanurzyć obserwatora w kolorze, podobnie jak inni twórcy color field, dążył do stworzenia idealnie gładkiej powierzchni obrazu. Szukał w związku z tym, ze zmiennym powodzeniem, najbardziej odpowiedniej techniki malarskiej, od farby olejnej, poprzez temperę, po farbę akrylową. Podobnie jak Rothko drążył temat, wracając do niego wiele razy. Powiedział w związku z tym: Myślę, że idea dzieła 'ukończonego' jest fikcją. Wydaje mi się, że człowiek przez całe życie pracuje nad jednym obrazem, nad jedną rzeźbą. Pytanie kiedy należy się zatrzymać, należy do sfery moralnej. Charakterystyczne w twórczości Newmana jest prowadzenie przez środek płótna pionowej linii, która rozdziela, a zarazem łączy przestrzeń dzieła. Ten motyw w swoich kompozycjach określał żartobliwie zamkiem błyskawicznym. Nadaje on rytm obrazom, porządkuje olbrzymią przestrzeń. W celu zapewnienia idealnej bieli, przed przystąpieniem do malowania artysta naklejał na płótno taśmę samoprzylepną, którą usuwał po skończeniu pracy. Biały pas podłoża miał za zadanie skupić wzrok obserwatora, i poprzez wrażenie przybliżania go, sprawić złudzenie ruchu w kompozycji. Dla Barnetta Newmana sztuka nie była wartością ostateczną, traktował ją jako narzędzie wiodące do sublimacji, do zespolenia człowieka z absolutem. Odrzucał tradycyjne idee łączące sztukę z pięknem, które wiązał z europejską kulturą.

Do 16 kwietnia 2017. Anglia. Londyn. Whitechapel Gallery."Terrains of the Body: Photography from the National Museum of Women in the Arts".

Do 4 kwietnia 2017. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art. "One and One Is Four: The Bauhaus Photocollages of Josef Albers".

Do 2 kwietnia 2017. USA. San Francisco. De Young Museum."On the Grid: Textiles and Minimalism".

Do 31 marca 2017. Włochy. Rzym. Banca Fideuram. Marco Angelini. "Niezwykła zwyczajność".

Do 30 marca 2017. Francja. Lille. Grand Palais. Borys Makary. "Le factice".

Do 30 marca 2017. Francja. Lille. La Maison de la Photographie. BoryMakary."Connection","They were".

Do 24 marca 2017. Francja. Paryż. Centre Pompidou."Cy Twombly". Edwin Parker to amerykański malarz, abstrakcjonista. Urodził się 25 kwietnia 1928 roku w Lexington w Wirginii jako syn piłkarza i instruktora sportowego. Od ojca przejął przydomek Cy (cyklon), którego używał jako pseudonimu. Najbardziej aktywny był w latach 50. XX wieku w Nowym Jorku, gdzie studiował. Współtworzył abstrakcyjny ekspresjonizm, przyjaźnił się z Robertem Rauschenbergiem i Jasperem Johnsem. Uznanie zaczął zdobywać w latach 60., ale największym cieszył się w ostatnich latach życia. W 2001 roku na Biennale Sztuki w Wenecji został nagrodzony Złotym Lwem za całokształt twórczości, a w 2010 roku poproszono go o ozdobienie jednego ze sklepień Luwru. Jego prace znajdują się w kolekcjach m.in. Tate Modern w Londynie i Museum of Modern Art w Nowym Jorku. W 1959 roku malarz ożenił się z arystokratką Tatianą Franchetti i zamieszkał we Włoszech. Zmarł w roku 2011.

Do 19 marca 2017. Szwecja. Malmö. Moderna Museet."Francesca Woodman: On Being an Angel".

Do 19 marca 2017. Austria. Wiedeń. Albertina."Albertina Contemporary".

Do 19 marca 2017. Austria. Wiedeń. Albertina. "Markus Prachensky – A Tribute".

Do 19 marca 2017. USA. Nowy Jork. Museum of Modern Art."Francis Picabia: Our Heads Are Round so Our Thoughts Can Change Direction".

Do 12 marca 2017. Anglia. Liverpool. Tate Liverpool."Yves Klein".

Do 11 marca 2017. USA. Nowy Jork. Gagosian Gallery."Katharina Grosse".

Do 5 marca 2017. Holandia. Amsterdam. Stedelijk Museum."Jean Tinguely. Machine Spectacle".

Do 5 marca 2017. Niemcy. Berlin. Kunstgewerbemuseum."Uli Richter Revisited – Fashion Visionary, Teacher, Inspiration".

Do 5 marca 2017. Niemcy. Berlin. Gemäldegalerie."The Tehran Collection. The Tehran Museum for Contemporary Art in Berlin".

Do 5 marca 2017. Niemcy. Berlin. Martin-Gropius-Bau."Robert Doisneau – Photographs".

Do 5 marca 2017. Niemcy. Berlin. Kunstgewerbemuseum. "Uli Richter Revisited – Fashion Visionary, Teacher, Inspiration".

Do 5 marca 2017. Belgia. Bruksela. BOZAR."Picasso Sculpture". Dorobek rzeźbiarski Picassa jest tak bogaty i potężny, że wychodząc z wystawy trudno się pogodzić z faktem, że przecież jest to tylko fragment jego twórczości: a równocześnie można sobie zadać pytanie, czy należy wystawiać rzeźbę Picassa z pominięciem malarstwa, rysunku, grafiki, ceramiki – bo przecież dzieło tego niewątpliwie najwybitniejszego artysty dwudziestego wieku jest przy całym swym urozmaiceniu jednolite. Picasso rzeźbą zajmował się epizodycznie, eksperymentując, włączając do niej nietypowe materiały i stosując niekonwencjonalne techniki. Podchodził do niej ze swobodą i entuzjazmem samouka gotowego złamać wszelkie reguły. A że cieszyły go rezultaty, pieczołowicie je przechowywał. Towarzyszyły mu całe życie, wypełniały pracownie i kolejne domy. O tej gałęzi jego twórczości publiczność dowiedziała się dopiero w 1966 roku dzięki wielkiej paryskiej wystawie “Hommage a Picasso”. Rok później MoMA wystawiła jego rzeźby na pierwszej wystawie prezentującej trójwymiarową stronę jego sztuki. Na artystyczne pomysły Picassa duży wpływ miały rzeźby i maski z Oceanii i Afryki, które zobaczył w 1907 roku w paryskim Muzeum Etnograficznym. Było to dla wielu artystów odkrycie porażające, o sile wybuchu, który zmienił dalszy bieg rozwoju sztuki europejskiej, choć przez długi czas nowych prądów i stylistyk nie akceptowano.

Do 5 marca 2017. Anglia. Londyn. Whitechapel Gallery."Guerrilla Girls: Is it even worse in Europe?"

Do 5 marca 2017. Anglia. Londyn. Tate Britain."Paul Nash". Paul Nash (11 maja 1889 - 11 lipca 1946) był brytyjskim malarzem z pierwszej połowy XX wieku. Uczestniczył w pierwszej wojnie światowej w stopniu podporucznika (służył na przyczółku Ypres) i został oficjalnym artystą wojennym Zjednoczonego Królestwa, zaś podczas drugiej pracował jako plastyk dla RAF-u oraz Ministerstwa Lotnictwa. Większość jego obrazów to pejzaże z wybujałą roślinnością oraz elementami architektury; postacie ludzkie natomiast pojawiają się w nich z rzadka. Główna rola na jego płótnach przypada przyrodzie – zarówno ożywionej, jak i nieożywionej. Nash był jednym z najważniejszych krajobrazowych artystów z pierwszej połowy XX wieku. Odegrał kluczową rolę w rozwoju modernizmu w sztuce angielskiej. Urodzony w Londynie, Nash dorastał w Buckinghamshire, gdzie rozwinęło się jego umiłowanie krajobrazu. Po wojnie Nash nadal koncentrował się na malowaniu pejzaży. Jego obrazy posiadały dekoracyjny styl, lecz później coraz bardziej dążył ku abstrakcji i surrealizmowi. W swoich obrazach często umieszczał przedmioty codziennego użytku w krajobrazie, aby dać im nową tożsamość i symbolikę. Nash był również ilustratorem książek, a także projektował scenografię, tkaniny i plakaty.

Do 5 marca 2017. Francja. Paryż. Musée d’Orsay."Frédéric Bazille (1841-1870). The Youth of Impressionism".